Pobierz tapetę (jakość HD 1920x1080)
Powrót

Nasze radości są utkane z cienia.

Kategoria: Katastroficzne, pesymistyczne
| Ocena : 4.00(głosów: 1)
Nasze radości są utkane z cienia.

Inne z tej kategorii

Głupcy nie są tak głupi, zawsze są w większości.

Głupcy nie są tak głupi, zawsze są w większości.
Kategoria: Katastroficzne, pesymistyczne
| Ocena : 5.00(głosów: 1)

Nasze radości są utkane z cienia.

Nasze radości są utkane z cienia.
Kategoria: Katastroficzne, pesymistyczne
| Ocena : 4.00(głosów: 1)

Nikt nie umiera bez utraty dziewictwa... Życie pierdoli nas wszystkich.

Nikt nie umiera bez utraty dziewictwa... Życie pierdoli nas wszystkich.
Kategoria: Katastroficzne, pesymistyczne
| Ocena : 5.00(głosów: 2)

Cóż za smutna epoka, w której łatwiej jest rozbić atom niż zniszczyć przesąd.

Cóż za smutna epoka, w której łatwiej jest rozbić atom niż zniszczyć przesąd.
Kategoria: Katastroficzne, pesymistyczne
| Ocena : 4.50(głosów: 2)

Jedynie ci kochankowie mogą o sobie zapomnieć, którzy niedostatecznie się kochali, by się znienawidzić.

Jedynie ci kochankowie mogą o sobie zapomnieć, którzy niedostatecznie się kochali, by się znienawidzić.
Kategoria: Katastroficzne, pesymistyczne
| Ocena : 4.00(głosów: 1)

O autorze cytatu:

Victor Marie Hugo (fr: [viktɔʀ maʀi ygo]), Wiktor Hugo (ur. 26 lutego 1802 w Besançon, zm. 22 maja 1885 w Paryżu) – francuski pisarz, poeta, dramaturg i polityk. Jeden z najważniejszych twórców literatury francuskiej i czołowy przedstawiciel romantyzmu francuskiego. Autor poezji, dramatów wierszem i prozą oraz powieści, jak również listów i przemówień politycznych. Do jego najważniejszych dzieł należą powieści Nędznicy i Katedra Marii Panny w Paryżu, dramat Hernani oraz jedyna we francuskiej literaturze epopeja Legenda wieków. Był członkiem Akademii Francuskiej, deputowanym do Konstytuanty, a następnie Zgromadzenia Narodowego. Wspierał rewolucję lipcową w 1830 roku, brał udział w rewolucji lutowej w 1848 roku, a z powodu przekonań politycznych przez 19 lat (1851–1870) przebywał na dobrowolnym wygnaniu poza granicami Francji jako przeciwnik II Cesarstwa. Po upadku Napoleona III w roku 1870 wrócił do Francji, zasiadał w Senacie III Republiki. Zmarł na zapalenie płuc i został pochowany w paryskim Panteonie. Jego utwór Katedra Marii Panny w Paryżu umieszczony został w index librorum prohibitorum dekretem z 1834 roku, zaś Nędznicy – dekretem z 1864 roku.